Instrumenty pochodne – rodzaje i przykłady (kompletny przewodnik 2026)

Instrument pochodny to kontrakt finansowy, którego wartość wynika z ceny instrumentu bazowego, takiego jak akcja, waluta, surowiec lub stopa procentowa. Globalny rynek pozagiełdowych instrumentów pochodnych (OTC) osiągnął wartość nominalną 846 bilionów USD w czerwcu 2025 roku. Dane publikuje Bank Rozrachunków Międzynarodowych (BIS). W Polsce obrót giełdowymi derywatami nadzoruje Komisja Nadzoru Finansowego (KNF), a organizuje go Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie (GPW).

Czym są instrumenty pochodne? Definicja i podstawowe pojęcia

Instrument pochodny (derywat) to instrument finansowy, którego wartość zależy wyłącznie od instrumentu bazowego.

Instrument bazowy to aktywo referencyjne derywatu.

Inwestor uzyskuje ekspozycję na zmianę ceny instrumentu bazowego bez jego posiadania.

Rynek dzieli derywaty na cztery główne typy: kontrakt terminowy futures, opcję, swap oraz kontrakt forward. Instrumenty pochodne funkcjonują na giełdach regulowanych oraz na rynku pozagiełdowym (OTC). Większość derywatów wykorzystuje dźwignię finansową, która wzmacnia zarówno zyski, jak i straty.

Najczęstsze aktywa bazowe instrumentów pochodnych:

• Akcje i indeksy giełdowe stanowią podstawę instrumentów akcyjnych i indeksowych.
• Obligacje i stopy procentowe tworzą instrumenty na stopę procentową.
• Waluty (rynek Forex) stanowią bazę instrumentów walutowych.
• Surowce i towary tworzą instrumenty towarowe.

Jak działają pochodne instrumenty finansowe?

Instrumenty pochodne działają poprzez transfer ryzyka rynkowego między dwiema stronami kontraktu.

Jedna strona oddaje ryzyko cenowe, a druga świadomie je przejmuje. Producent miedzi może zabezpieczyć cenę surowca, przenosząc ryzyko spadku na spekulanta. Zarządzanie ryzykiem stanowi podstawową funkcję instrumentów pochodnych.

Derywaty giełdowe podlegają standaryzacji i centralnemu rozliczeniu. Instrumenty OTC niosą ryzyko kontrahenta i oferują indywidualne warunki.

Zwiększona niepewność rynkowa w 2025 roku nasiliła aktywność zabezpieczającą, co potwierdza BIS.

Derywaty jako instrumenty lewarowane – dźwignia jako cecha definicyjna

Dźwignia finansowa stanowi wewnętrzną cechę instrumentów pochodnych, a nie funkcję dodatkową.

Derywat pozwala kontrolować dużą pozycję przy zaangażowaniu ułamka jej wartości. Inwestor kontrolujący pozycję o wartości 100 000 PLN przy depozycie 5 000 PLN stosuje dźwignię 20:1.

Ruch ceny o 5% zmienia wynik o 5 000 PLN, czyli o 100% depozytu. Dźwignia wzmacnia symetrycznie zarówno zyski, jak i straty.

Na rynku Forex dźwignia finansowa umożliwia otwarcie pozycji walutowej wielokrotnie większej od wpłaconego depozytu.

Długie i krótkie pozycje w instrumentach pochodnych

Instrumenty pochodne pozwalają osiągać zysk zarówno na wzrostach, jak i na spadkach cen.

Inwestor nie musi pożyczać aktywa bazowego, aby zajmować pozycję krótką. Pozycja długa zakłada wzrost ceny, na przykład opcja kupna na indeks WIG20.

Pozycja krótka zakłada spadek ceny, na przykład sprzedaż kontraktu terminowego na indeks w celu zabezpieczenia portfela.

Krótka pozycja w kontrakcie futures niesie ryzyko ograniczone spadkiem instrumentu do zera. Krótka opcja kupna niesie ryzyko teoretycznie nieograniczone.

Rodzaje instrumentów pochodnych – kompleksowa klasyfikacja

Klasyfikacja instrumentów pochodnych porządkuje derywaty według czterech wymiarów.

Podział ułatwia inwestorowi ocenę ryzyka oraz właściwego sposobu rozliczenia instrumentu. Cztery wymiary obejmują instrument bazowy, rozkład ryzyka, sposób rozliczenia oraz stopień zależności derywatu.

Źródło: GPW, Instrumenty pochodne.

Podział ze względu na instrument bazowy

Każda z pięciu kategorii instrumentów pochodnych wiąże się z innym typem aktywa bazowego. Podział obejmuje instrumenty akcyjne, indeksowe, walutowe, na stopę procentową oraz kredytowe. Kolejne sekcje omawiają każdą kategorię z przykładem.

Akcyjne instrumenty pochodne

Akcyjne instrumenty pochodne mają jako instrument bazowy akcje pojedynczej spółki. Zarządzający portfelem może kupić opcje sprzedaży (put) przed publikacją wyników spółki, aby ograniczyć ryzyko spadku wartości posiadanej pozycji akcyjnej. Opcje na akcje oraz kontrakty na akcje spółek notuje GPW w Warszawie.

Indeksowe instrumenty pochodne

Indeksowe instrumenty pochodne śledzą wartość koszyka akcji reprezentowanego przez indeks. Zarządzający funduszem może sprzedać kontrakty terminowe na indeks WIG20, aby zabezpieczyć portfel. Pozycja krótka chroni przed spadkiem bez sprzedaży pojedynczych akcji. Pierwsze kontrakty na WIG20 pojawiły się na GPW w 1998 roku.

Walutowe instrumenty pochodne

Walutowe instrumenty pochodne pozwalają zarządzać ryzykiem kursowym. Polska firma rozliczana w USD przy kosztach w PLN może użyć kontraktu forward na parę USD/PLN. Kontrakt ustala kurs wymiany na sześć miesięcy. Instrumenty na stopę procentową stanowią największy segment rynku OTC, a instrumenty walutowe segment drugi co do wielkości. Instrumenty walutowe czerpią ceny bezpośrednio z rynku Forex, na którym wymienia się waluty całego świata.

Instrumenty pochodne na stopę procentową

Instrumenty pochodne na stopę procentową mają jako instrument bazowy stopę referencyjną lub rentowność obligacji. Firma ze zmiennym oprocentowaniem kredytu może zawrzeć swap stopy procentowej (IRS), zamieniając płatności zmienne na stałe. W Polsce stopą referencyjną zastępującą WIBOR jest POLSTR, zgodnie z reformą nadzorowaną przez KNF. Instrumenty te służą głównie podmiotom instytucjonalnym.

Kredytowe instrumenty pochodne

Kredytowe instrumenty pochodne transferują ryzyko niewypłacalności dłużnika. Swap ryzyka kredytowego (CDS) działa jak polisa: nabywca ochrony płaci okresowe składki, a wystawca wypłaca rekompensatę w przypadku niewypłacalności. Skoncentrowana ekspozycja na CDS w AIG w 2008 roku wymagała interwencji rządowej i przyczyniła się do reform G20. Instrumenty kredytowe pozostają narzędziami instytucjonalnymi.

Podział ze względu na rozkład ryzyka – symetryczne i niesymetryczne

Instrumenty symetryczne nakładają równe zobowiązania na obie strony, a instrumenty niesymetryczne przyznają kupującemu prawo, a sprzedającemu obowiązek.

Kontrakty futures, forward i swapy należą do instrumentów symetrycznych. Opcje należą do instrumentów niesymetrycznych.

Kontrakt futures przypomina wiążącą umowę, w której obie strony muszą się wywiązać. Opcja przypomina polisę ubezpieczeniową, z której kupujący może nie skorzystać.

Kupujący opcję ryzykuje wyłącznie zapłaconą premię. Wystawca opcji ponosi ryzyko teoretycznie nieograniczone, co inwestorzy detaliczni często niedoceniają.

Podział ze względu na sposób rozliczania – rzeczywiste i nierzeczywiste

Rozliczenie rzeczywiste wymaga fizycznej dostawy aktywa bazowego, a rozliczenie nierzeczywiste polega na wypłacie różnicy cenowej.

Kontrakt na złoto rozliczany fizycznie może wymagać dostawy 100 uncji, natomiast większość derywatów dostępnych detalicznie rozlicza się gotówkowo.

Wydarzenie z 20 kwietnia 2020 roku pokazało mechanikę rozliczenia fizycznego w warunkach ekstremalnych. Cena majowego kontraktu na ropę WTI spadła w ciągu sesji do -40,32 USD za baryłkę. Powodem były ograniczenia magazynowe w Cushing w stanie Oklahoma.

Inwestor powinien zweryfikować typ rozliczenia przed zawarciem transakcji.

Podział ze względu na stopień zależności – instrumenty pierwszej i drugiej generacji

Instrument pierwszej generacji opiera się na realnym aktywie bazowym, na przykład kontrakt futures na akcję. Instrument drugiej generacji opiera się na innym derywacie, na przykład opcja na kontrakt futures.

Złożone instrumenty drugiej generacji, takie jak syntetyczne CDO, wiązano ze wzmocnieniem strat podczas kryzysu 2008 roku. Skala ich udziału w kryzysie pozostaje przedmiotem debaty akademickiej.

Kontrakty terminowe futures – charakterystyka i przykłady

Kontrakt terminowy futures to standaryzowana umowa kupna lub sprzedaży aktywa bazowego w przyszłości po cenie ustalonej dziś.

Polski producent pszenicy może w lipcu sprzedać kontrakt futures na listopadowe zbiory, aby zabezpieczyć cenę przed spadkiem. Kontrakt przenosi ryzyko cenowe na drugą stronę transakcji.

Futures notuje giełda regulowana, a rozliczenia gwarantuje izba rozliczeniowa. Na GPW rolę izby pełni KDPW_CCP, co eliminuje ryzyko niewypłacalności kontrahenta.

Kluczowe cechy kontraktów futures:

1. Standaryzacja warunków należy do giełdy.
2. Handel odbywa się na rynku regulowanym.
3. Depozyt zabezpieczający stanowi ułamek wartości kontraktu.
4. Codzienne rozliczenie (mark-to-market) księguje zyski i straty każdego dnia.
5. Izba rozliczeniowa eliminuje ryzyko kontrahenta.
6. Większość pozycji zamyka się przed wygaśnięciem.

Kontrakty terminowe na indeks WIG20 handluje się na GPW od 1998 roku. Wartość kontraktu terminowego na WIG20 zależy od notowań 20 największych spółek z indeksu WIG20.

Depozyt niesie ryzyko: w zmiennych warunkach wezwania do uzupełnienia depozytu (margin call) pojawiają się szybko.

Kontrakty forward – elastyczne umowy OTC

Kontrakt forward to prywatna, w pełni indywidualizowana umowa pozagiełdowa (OTC) kupna lub sprzedaży aktywa w przyszłości.

Polska firma eksportująca usługi IT rozlicza się w USD przy kosztach w PLN. Firma może zabezpieczyć kurs wymiany na sześć miesięcy kontraktem forward. Forward pozwala dopasować kwotę i termin do potrzeb firmy.

Kontrakt forward różni się od futures brakiem standaryzacji i izby rozliczeniowej. Strony ponoszą ryzyko kontrahenta: niewypłacalność drugiej strony czyni kontrakt bezwartościowym.

Forward nie podlega codziennemu rozliczeniu. Brak wezwań do uzupełnienia depozytu stanowi korzyść operacyjną, lecz niezrealizowane straty mogą narastać do terminu zapadalności. Upadek banku Lehman Brothers w 2008 roku uwidocznił znaczenie ryzyka kontrahenta na rynku OTC.

Źródło: GPW, Standardy i warunki obrotu.

Opcje – instrumenty pochodne dające prawo, nie obowiązek

Opcja to instrument pochodny, który daje nabywcy prawo, lecz nie obowiązek, kupna lub sprzedaży aktywa po ustalonej cenie.

Zakup opcji sprzedaży (put) na portfel akcji przypomina wykupienie polisy ubezpieczeniowej. Inwestor płaci premię i chroni portfel przed gwałtownym spadkiem wartości.

Opcja kupna (call) daje prawo do nabycia aktywa po cenie wykonania. Opcja sprzedaży (put) daje prawo do zbycia aktywa po cenie wykonania.

Premię opcyjną tworzą trzy składniki: wartość wewnętrzna, wartość czasowa oraz zmienność implikowana. Upływ czasu obniża wartość czasową opcji, co określa się mianem spadku wartości czasowej (time decay, theta).

Styl europejski dopuszcza wykonanie opcji tylko w dniu wygaśnięcia. Styl amerykański dopuszcza wykonanie w dowolnym momencie do wygaśnięcia. Opcje na indeks WIG20 notuje GPW.

Kluczowe różnice między opcjami a kontraktami futures:

• Opcja daje prawo, a kontrakt futures nakłada obowiązek.
• Nabywca opcji płaci premię z góry.
• Ryzyko nabywcy opcji ogranicza się do zapłaconej premii.
• Opcja ma asymetryczny profil wypłaty.
• Upływ czasu obniża wartość opcji.

Wystawca opcji kupna ponosi ryzyko teoretycznie nieograniczone.

Swapy – wymiana przepływów pieniężnych

Swap to instrument pochodny, w którym dwie strony wymieniają przepływy pieniężne według ustalonych zasad.

Spółka z kredytem opartym na stawce zmiennej może zawrzeć swap stopy procentowej (IRS), zamieniając płatności zmienne na stałe. W Polsce stopą referencyjną zastępującą WIBOR jest POLSTR.

Rynek wyróżnia cztery główne typy swapów:

• Swap stopy procentowej (IRS) zarządza ryzykiem stopy procentowej w firmach.
• Swap walutowy wymienia kapitał i odsetki w różnych walutach.
• Swap ryzyka kredytowego (CDS) przenosi ryzyko niewypłacalności.
• Swap towarowy zabezpiecza ceny surowców w firmach energetycznych.

Skoncentrowana ekspozycja AIG na CDS wymagała interwencji rządowej w 2008 roku. Po kryzysie grupa G20 wprowadziła obowiązek centralnego rozliczania standaryzowanych swapów OTC.

Swapy zawiera się zwykle na okres od 1 do 15 lat. Instrumenty te pozostają dostępne głównie dla podmiotów instytucjonalnych.

Warrants i certyfikaty strukturyzowane – pozostałe rodzaje instrumentów pochodnych

Warrants i certyfikaty strukturyzowane to dodatkowe kategorie instrumentów pochodnych poza czterema klasycznymi typami.

Warrant to opcja emitowana przez instytucję finansową, a nie przez giełdę. Inwestorzy wykorzystują warrants do lewarowanej ekspozycji na akcje. Warrant niesie ryzyko rynkowe oraz ryzyko związane z emitentem.

Certyfikat strukturyzowany to złożony produkt z wbudowanymi instrumentami pochodnymi. Przykłady obejmują produkty z ochroną kapitału oraz certyfikaty typu turbo. Inwestor nabywający certyfikat strukturyzowany powinien dokładnie przeanalizować koszty wbudowane w produkt.

Fundusze ETF oparte na instrumentach pochodnych stanowią łagodniejszy punkt wejścia dla początkujących inwestorów.

Funkcje i zastosowania instrumentów pochodnych

Instrumenty pochodne pełnią pięć głównych funkcji na rynku finansowym. Każda funkcja odpowiada innemu profilowi uczestnika.

Pięć głównych zastosowań instrumentów pochodnych:

• Zabezpieczenie (hedging) chroni przed niekorzystną zmianą ceny, na przykład linia lotnicza zabezpiecza koszt paliwa kontraktami na ropę.
• Spekulacja dąży do zysku na podstawie przewidywań i dostarcza rynkowi płynności oraz mechanizmu odkrywania ceny (price discovery).
• Arbitraż wykorzystuje różnice cen między rynkami, a dziś dominują w nim systemy algorytmiczne.
• Dźwignia finansowa pozwala kontrolować dużą pozycję przy ograniczonym kapitale.
• Zwiększenie płynności poprawia efektywność rynków bazowych i zawęża spready.

Spekulacja nie jest z natury zjawiskiem negatywnym. Dostarcza płynności, która ułatwia hedging podmiotom komercyjnym.

Nieodpowiednie użycie dźwigni należy do głównych przyczyn strat na instrumentach pochodnych. Wzrost aktywności zabezpieczającej w 2025 roku podniósł wartość rynku derywatów według BIS.

Zalety i ryzyka inwestowania w instrumenty pochodne

Instrumenty pochodne oferują skuteczne zarządzanie ryzykiem, lecz niosą poważne ryzyka związane z dźwignią i złożonością.

Zalety instrumentów pochodnych:

• Efektywne zarządzanie ryzykiem cenowym.
• Dostęp do dźwigni finansowej, która wymaga ostrożności.
• Możliwość zajmowania pozycji krótkich.
• Wysoka płynność na głównych rynkach giełdowych.
• Elastyczność instrumentów OTC.
• Dywersyfikacja portfela dzięki ekspozycji na różne klasy aktywów.
• Możliwość ustalenia ceny na potrzeby planowania biznesowego.

Ryzyka instrumentów pochodnych:

• Ryzyko dźwigni: niewielki niekorzystny ruch ceny może wyzerować kapitał.
• Ryzyko kontrahenta, szczególnie na rynku OTC.
• Złożoność produktu, najbardziej niebezpieczna dla inwestorów detalicznych.
• Time decay obniżający wartość opcji.
• Ryzyko płynności egzotycznych instrumentów OTC.
• Ryzyko regulacyjne.

Jak inwestować w instrumenty pochodne – praktyczny przewodnik

Inwestowanie w instrumenty pochodne wymaga wiedzy, dyscypliny i regulowanego dostępu do rynku.

Kroki inwestowania w instrumenty pochodne:

1. Zdobycie wiedzy przez szkolenie online lub kurs z certyfikatem przed rozpoczęciem handlu.
2. Ćwiczenie na koncie demonstracyjnym przed zaangażowaniem realnego kapitału.
3. Wybór regulowanego brokera z autoryzacją KNF lub paszportem europejskim.
4. Start od prostych instrumentów, na przykład kontraktów na indeks WIG20 lub funduszy ETF opartych na derywatach.
5. Rygorystyczne zarządzanie ryzykiem i określenie maksymalnej straty przed każdą transakcją.
6. Ciągłe doskonalenie wraz z rozwojem rynków.

Wybór brokera powinien uwzględniać zakres instrumentów, jakość platformy oraz przejrzystość opłat. Regulowany dostęp chroni środki inwestora.

Instrumenty pochodne niosą ryzyko straty kapitału, dlatego wymagają świadomego podejścia.

Instrumenty pochodne po angielsku – słowniczek kluczowych pojęć

Inwestor korzystający z zagranicznych platform lub anglojęzycznych materiałów napotka angielską terminologię derywatów. Poniższy słowniczek mapuje najważniejsze polskie pojęcia na angielskie odpowiedniki.

• instrument pochodny → derivative: kontrakt oparty na aktywie bazowym.
• instrument bazowy → underlying asset: aktywo referencyjne derywatu.
• kontrakt futures → futures contract: standaryzowany kontrakt giełdowy.
• kontrakt forward → forward contract: indywidualna umowa OTC.
• opcja kupna → call option: prawo do kupna aktywa.
• opcja sprzedaży → put option: prawo do sprzedaży aktywa.
• premia opcyjna → option premium: cena zapłacona za opcję.
• cena wykonania → strike price: cena realizacji opcji.
• dźwignia finansowa → leverage: kontrola dużej pozycji przy małym kapitale.
• depozyt zabezpieczający → margin: zabezpieczenie otwartej pozycji.
• izba rozliczeniowa → clearing house: podmiot gwarantujący rozliczenie.
• swap stopy procentowej → interest rate swap: wymiana płatności odsetkowych.
• kredytowy swap ryzyka → credit default swap (CDS): ochrona przed niewypłacalnością.
• pozycja długa → long position: ekspozycja na wzrost ceny.
• pozycja krótka → short position: ekspozycja na spadek ceny.

Podsumowanie – instrumenty pochodne jako narzędzie zarządzania ryzykiem

Instrument pochodny czerpie wartość zawsze z instrumentu bazowego. Typ instrumentu, czyli futures, forward, opcja lub swap, determinuje rozkład ryzyka i zobowiązań stron. Dźwignia finansowa stanowi cechę wewnętrzną derywatów i wzmacnia zarówno potencjalne zyski, jak i straty.

Rynek pozagiełdowych instrumentów pochodnych o wartości 846 bilionów USD (BIS, czerwiec 2025) pozostaje pod nadzorem regulatorów. W Polsce nad obrotem giełdowym czuwają KNF i GPW. Inwestor powinien zastosować ten schemat oceny przy analizie każdego konkretnego instrumentu.

Często zadawane pytania

• Jakie są instrumenty pochodne?
  Instrumenty pochodne to kontrakty finansowe, których wartość wynika z instrumentu bazowego, takiego jak akcja, waluta lub surowiec. Cztery główne typy to kontrakty futures, kontrakty forward, opcje oraz swapy. Rynek pozagiełdowych instrumentów pochodnych (OTC) osiągnął 846 bilionów USD nominału w czerwcu 2025 roku według BIS. Instrumenty pochodne służą zabezpieczeniu, spekulacji oraz arbitrażowi.
• Jakie są rodzaje instrumentów pochodnych?
  Rodzaje instrumentów pochodnych obejmują kontrakty terminowe futures, kontrakty forward, opcje oraz swapy. Klasyfikacja dzieli je również według instrumentu bazowego, rozkładu ryzyka, sposobu rozliczenia i stopnia zależności. Dodatkowe kategorie to warrants oraz certyfikaty strukturyzowane. Instrumenty symetryczne wiążą obie strony, a opcje dają jednej stronie prawo bez obowiązku.
• Jak działają instrumenty pochodne?
  Instrumenty pochodne działają poprzez transfer ryzyka rynkowego między stronami kontraktu. Jedna strona oddaje ryzyko cenowe, a druga je przejmuje. Rozliczenie następuje fizycznie lub pieniężnie. Derywaty giełdowe rozlicza izba rozliczeniowa, a instrumenty OTC niosą ryzyko kontrahenta. Derywaty wykorzystują dźwignię, która wzmacnia zyski i straty względem kapitału.
• Jakie są główne korzyści i zagrożenia instrumentów pochodnych?
  Główne korzyści instrumentów pochodnych to zarządzanie ryzykiem, dostęp do dźwigni, dywersyfikacja portfela oraz możliwość zajmowania pozycji krótkich. Główne zagrożenia to ryzyko dźwigni, ryzyko kontrahenta oraz złożoność produktu. Przy dźwigni 20:1 spadek ceny o 5% zeruje depozyt. Profil ryzyka zależy wyłącznie od sposobu zastosowania instrumentu.
• Czym są kontrakty terminowe (futures i forward)?
  Kontrakt futures to standaryzowana umowa giełdowa kupna lub sprzedaży aktywa w przyszłości po ustalonej cenie. Kontrakt forward pełni podobną funkcję, lecz stanowi prywatną umowę OTC bez izby rozliczeniowej. Futures niesie niższe ryzyko kontrahenta niż forward. Na GPW rozliczenia gwarantuje izba KDPW_CCP.
• Czy CFD to instrument pochodny?
  CFD (kontrakt na różnicę kursową) to instrument pochodny, którego wartość wynika ze zmiany ceny aktywa bazowego. CFD pozwala spekulować na wzrostach i spadkach bez posiadania aktywa oraz wykorzystuje dźwignię finansową. CFD rozlicza się wyłącznie pieniężnie, jako różnicę cen otwarcia i zamknięcia. Instrument niesie wysokie ryzyko szybkiej utraty kapitału.
• Jakie ryzyka wiążą się z wykorzystaniem dźwigni finansowej w instrumentach pochodnych?
  Dźwignia finansowa wzmacnia zarówno zyski, jak i straty względem zaangażowanego kapitału. Niewielki niekorzystny ruch ceny może wyzerować depozyt. Przy dźwigni 20:1 spadek ceny o 5% oznacza stratę 100% depozytu. Wezwania do uzupełnienia depozytu (margin call) pojawiają się szybko i wymagają dopłaty.
• Czym są instrumenty pochodne na kryptowaluty?
  Instrumenty pochodne na kryptowaluty to derywaty, których instrumentem bazowym są aktywa cyfrowe, na przykład kontrakty futures na bitcoina. Inwestor zainteresowany derywatami powinien skupić się na instrumentach regulowanych, dostępnych u autoryzowanych brokerów. Handel derywatami na kryptowaluty niesie wysokie ryzyko straty kapitału wynikające ze zmienności.
• Gdzie można znaleźć wiarygodne materiały do nauki o instrumentach pochodnych?
  Wiarygodne materiały o instrumentach pochodnych oferują szkolenia online oraz kursy z certyfikatem. Autorytatywne polskie źródła to Komisja Nadzoru Finansowego (KNF) oraz Giełda Papierów Wartościowych (GPW). Inwestor powinien weryfikować informacje w oficjalnych, pierwotnych źródłach regulatora i organizatora obrotu. Materiały edukacyjne udostępnia również regulowany broker z autoryzacją KNF.

Trading on financial markets carries risks. The value of the investments can both increase and decrease and the investors may lose all their investment capital. In case of a leveraged product, the loss may be more than the initial capital invested. Detailed information on risks associated with trading on financial markets can be found in General Terms and Conditions for the Provision of Investment Services.